ตอนนี้หัวสมองของชั้นเริ่มเดินช้าลง

การทำงานของมันช้าลง

เนื่องมาจากตอนนี้ไม่ได้ใช้การสมองซักเท่าไหร่

ทำให้ประสิทธิภาพต่างๆ ลดถอยลง

ตอนนนี้ก้อเหมือนเบื่อๆๆ เหมือนไม่ค่อยได้ทำไร

แต่ก้อไม่ได้ทำไรจิงแหละ

ชีวิตประจำวันของชั้นตอนนี้เหรอ

เช้าตื่น แล้วก้อกินกินเสดแล้วค่อยอาบน้ำ

เที่ยง ดูหนังไม่ก้อเล่นคอมแล้วนอน

เย็น หลังจากตื่นนอนก้อไปเต้นแอโรบิก

ตกดึก อาบน้ำแล้วนอนต่อ

มันเป็นอย่างงี้วนไปวนมาก้อสองเดือนละ

ตอนแรกเดือนมิถุนา แต่คิดว่าไม่เป็นไรเพราะว่ายังไม่ได้เอางานไปเสนอ

เดือนที่สองต่อมา มันเป็นเดือนรับปริญญาน้าไม่เป็นไรหรอกถ้ายังว่าง

แต่เดือนนี้เป็นเดือนที่สามน้า ชั้นก้อยังว่าอยู่

ชีวิตชั้นยังดำเนินเหมือนข้างต้นเห้อ

ไม่อยากคิด

ตอนนี้อยากได้งานทำละ

เพราะว่ามันว่างเหลือเกินว่างอย่างที่คนอย่างชั้นไม่เคยเป็นมาก่อน

ทุกวันความจิงแล้วที่ก่อนจะจบชีวิตมันวุ่นวายเหลือเกิน

อยากให้หนึ่งวันมีซักร้อยชั่วโมง

ชั้นทำอะไรได้ไม่กี่อย่างภายในวันเดียวแต่ทุกอย่างจำเป็นต้องทำ

ดังนั้นทำให้ชั้นไม่ค่อยมีเวลาว่างทำไม่มีวันหยุด

แต่ดูตอนนี้สิเวลามันเหลือเฟือจนไม่รู้ว่าจะเอาไปทำไร

นั่งดูหนังก้อแล้ว

จำรายการทีวีได้หมดแล้ว

นั่งเล่นเนตก้อแล้ว

มันก้อยังเหลือ

ตอนมันเหลือมากๆๆ ชั้นก้อไม่รู้ว่าจะเอาทำไรดี

อย่างงี้แหละน้าที่เค้าบอกกันว่า มนุษย์เนี่ยเข้าใจยาก

ไม่รู้จักความพอดี

อยากได้นู่นได้นี่

พอละบ่นพอละ

อยากบ่นเรื่องเดกบ้าๆๆ

เห้อ

ข่าวแรก ทึกจะโดนแบนเหรอแค่พูดถึงเรื่องยัยนักสเกตไรนั่น เห้อไม่เข้าใจเลยมันไม่น่าเกิดเรื่องขนาดนี้ เค้าไม่น่าถึงกะแบน เห้อ ให้ตายมีข่าวนี้ทำให้รู้ว่าทึกเคยพูดเรื่องเป็นแฟนกะยัยจาง โอ๊ยอยากจะบ้า จะเอายัยหน้าบานนั่นทำไมว้าเห้อ ถ้าชอบคนสวยๆๆ ชั้นจะไม่ว่าแกเลยซักคำ แต่ดั้นชอบแต่ละคนไม่สเปกชั้นเลยเห้อ

ข่าวสอง จินจินที่รักเห้อให้ตายไปเที่ยวกะยัยโรซ่าไรเนี่ย ชั้นชอบจินไม่นานหรอกไม่ค่อยรู้ไรมากแต่ข่าวนี้ก้อทำให้แซดพอกัน แค่อ่านข่าวก้อช้ำใจมากเกินพอแล้ว แม่งเอาภาพมาให้ดูอีกให้มันเป็นหลักฐานติดตาชั้นอยู่หลายวัน อยากจะบ้า แล้วเนื้อข่าวนะย้ำอยู่นั่นแหละว่าไปทำไรกันตั้งสิบเจ็ดชั่วโมง บ้าจะบอกเพื่อ...... มันไปนั่งรอขนาดนั้น โห่ไม่อยากคิดโว้ย

ดีมากเด็กสองคนในสังกัดชั้นหมดกันงานนี้หมดเลยมีข่าว

พร้อมกันสองคน

ไรวะ

ไม่มีเหลือให้ชื่นใจเลยโว้ย

ไม่เป็นคิดออกละ

อิตามิกกี้ที่รักของไออ้วนจูน

ฮ่า

เอามาเป็นยารักษา(ใจ)

น้ำเน่าจะอ้วกโว้ยคิดได้นะแก

เค

ตอนนี้จะรักมิกกี้เป็นพิเศษก้อแล้วกันคริคริ

อ้วนให้อยู่แล้ววิ้วๆๆ

มิกกี้ โอปปา ซารางเฮ

edit @ 2007/08/05 17:46:33

ฮ่าๆๆ

วันนี้อารมณ์ดีจังโว้ย

อยากบอกว่างานใกล้เสดแล้ว

งานที่ทำมาแทบตาย

งานที่ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่มันจะเสด

มันไม่มีกำหนด

แต่พอวันนี้มันใกล้แล้ว

เราจะได้กลับบ้านแล้วน้า

ฮ่าๆๆ

กรี๊ดๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

มากมาย

วันนี้ดีใจนะแต่ยังงัยชั้นก้อยังไม่ได้เขียนจดหมายครั้งสุดท้ายที่เคยคิดไว้

ตอนอ่านข่าวเอสเจที่มีผู้หญิงตายอ่าที่ถ่ายรูปกะหมี

เห้อเค้าคงเส้าน่าดูที่เป็นแบบนี้

เคยได้ยินเรื่องจดหมายก่อนตายมะ

ก่อนหน้านี้

ชั้นอยากเขียนมันนะ

มันเส้ามากมากซะจนชั้นอยากเขียนมันขึ้นมา

แต่มันก้อไม่ได้หมายความว่าชั้นจะทำอะไรต่อจากการเขียนจดหมายนะ

ชั้นคงนอนหลับ

เหมือนเดิม

จดหมายลาจาก

มันคงเส้ามาก

ความเส้าในวันนั้นของชั้นมันเอ่อล้นในใจ

มีอย่างเดียวที่พูดกับชั้นคือ หัวใจของชั้นเอง

ได้แต่ปลอบโยนตัวชั้น

ให้มีกำลังใจให้หายใจต่ออีกเรื่อยๆๆ

ก้อไม่รู้เหมือนกันว่าทำไม

แต่ตอนนั้นอยากเขียนมาก

เขียนตอนนี้ก้อคงไม่เหมือนตอนนั้นเพราะว่า

อารมณ์ความรู้สึกมันต่างกันมาก

ยอมรับนะว่าวันนี้ชั้นดีใจ

แต่ก้อเถอะมันเหมือนมีไรกะกุมจิตใจของชั้นอยู่มันไม่สามารถพูดไรได้

เหมือนหัวใจชั้นมีเริ่มอ่อนแรง รอพลังงานครั้งใหม่กลับมาชาร์ตจิตใจให้ดีขึ้น

ชั้นก้อยังรอแหล่งพลังงานที่ทำให้หัวใจชั้นดีขึ้น

หึหึ

มีหลายคนบอกว่าวันนี้กับเมื่อวานมันไม่เหมือนกัน

วันนี้

ก้อ

วันนี้

ส่วนเมื่อวานก้อเมื่อวาน

แต่ครายๆๆ ก้อบอกกันนะว่าหลังวันมืดหม่น

จะมีวันฟ้าใส

มันมีแต่คนพูดอย่างงี้กัน

เห้อ แต่ถ้าคนอย่างชั้นเจอวันฟ้าใส่ก่อนละ

วันถัดมาจะเป็นวันฟ้าหม่นไหม

แต่ชั้นก้อไม่เคยได้ยินเหมือนกัน

แต่

มันเกิดจิงๆ แล้วละ

มันเกิดกับตัวชั้น

ตอนนี้วันฟ้าใสของชั้นมันหมดไปแล้ว

เหลือแต่ความมืดมน

คิดไม่ออก

มืดสนิท

มองไม่เห็นอะไร

ทำไมต้องเป็นอย่างงี้

ชั้นคิดเสมอว่าวันพุ่งนี้ของชั้นจะเป็นวันฟ้าใส

แต่ว่า

ว่า

มันยังไม่เกิดขึ้นทุกที

ทุกวันชั้นมืดบอดสนิท

นัยน์ตาชั้นมีแต่คราบน้ำตาที่บอบช้ำ

ชั้นไม่เคยคิดว่าคนอย่างชั้น

มันจะมีคราบน้ำตาสะสมมากติดต่อกันขนาดนี้

นี่คือสาเหตุ

จนถึงวันนี้

ชั้นคิดว่า

วันฟ้าใสคงจะมาเยือนชั้นอีก

นาน

แสน

นาน

ก้อไม่รู้ว่าอีกเมื่อไหร่

ทำไม

ทำไม

ต้องทำกับชั้นแบบนี้ด้วย

ไม่เหนชั้นทุกทรมานบ้างรึไร

ถึงแม้ไม่เหนหน้า

มันจับความรู้สึกไม่ได้รึ

ตอนนี้อิสระของชั้นใกล้ถึงเวลาหมด

มันเหลือเพียงนิดน้อย

อีกไม่กี่วันมันจะหมดแล้ว

ชั้นต้องทำอย่างไร

คราบน้ำตา วันฟ้าใส

มันจะหมดและมาถึง

ชีวิตของชั้น